Bundan aylar önce Pelin henüz bir yaşına yeni girmişken internette dolaşan bir posta görmüştüm. Başlığı "Perception and Reality" idi. Fotoğraf 1- Perception: Melek ifadeli bir bebek annesiyle aynı yatakta, aynı yastığa başkoymuş; sıcacık huzur içinde uyuyorlar. Bebek tüm bedeniyle anne vücudunun önünde, herikisi c şeklinde ve baştan popoya müthiş bir uyum ve dinginlik halindeler. Anne öyle ki; yataktan kalkıp işe gidebilir, saçları düzgün, bakımlı cildinden sağlık ve ışık saçılıyor. Fotoğraf 2-Reality: Bebek ve anne darmadağınık bir yatakta yatıyorlar, bebek bir ayağını annesinin yüzüne dayamış, iki vücut ancak T şeklinde konumlanmış, yataktaki canlı bedenler-yorgan ve battaniye karmaşası gece boyu yatak muharebe meydanı olmuş görüntüsünde.
Bizim de birinci fotoğraftaki temsil anlarımız çoğunlukta bakın birkaç örnek:
Pelin ve Sinan parkın bir köşesinde on yaşlarında bir "abla" yı kedileri oynatırken neşeyle seyrediyorlar.
Bağdat Caddesi'nde bir pazar arkadaş edinmeye meraklı bu küçüğün elinden tutarak bir promenad yapabiliyorlar.
Bazen de kimi yönleriyle çocuklara tam uygun olmayan bir aktiviteyi istediklerinde onları kırmayıp üzerlerindeki fizikî kontrolü biraz artırarak önlem alıp hazdan mahrum bırakmıyoruz.
Geçen hafta bir iş dönüşü Sinan 5 günlük hastalığını ardından sağlık işaretleri açısından çok gelişim gösterdiği ve hava da önceki kıştan kalan günlere göre çok daha sıcak olduğu için ailecek bir akşam gezmesi yapalım dedim. Babamız işten gelir gelmez onu da alıp sokaklara çıktık. Evden çıkmadan önce çocukları karşıma aldım, diz çöktüm (göz teması seviyesi) dışarı çıktığımızda mutlaka anne babalarının ellerinden tutmaları gerektiğini aksi halde tehlike ile karşılaşabileceklerini ve bir daha da pusetsiz çıkamayacağımızı söyledim. Bu zamana kadar olan deneyimlerimce çocuklarımız birarada olduğunda kural bozmak konusunda Sinan birinci ama Pelin'in de ondan aşağı kalır yanı yok.
Bu sefer de farklı olmadı; Bağdat Caddesi'nin geniş ve hafta içi-günün akşam saatleri olması nedeniyle hareketsiz kaldırımlarında Sinan, arkasından ben veya babası, arkasından Pelin, arkasından ben ve babası tren gibi bağıra çağıra 1 kilometreyi bulmayan bir yürüyüş (koşturmaca) yaptık. Sinan'ı tutmak ne mümkün, koşuyor, babaların etrafında birkaç tur atıyor, mağaza önlerindeki geniş boş alanlarda zıplıyor, çaprazlar, daireler çiziyor. Tek bir kuralı var bunları yaparken:Sınırlamaları tanımamak.
Tüm bunlara rağmen gücümüzü toparlayıp biri megastore olan 3 ayrı mağazaya girip Pelin ve Sinan için baharlık ayakkabı alabildik. Bu bana göre önemli bir gelişme. Enson Pelin 14 aylıkken bir mağazaya girip bir ayakkabı denetmek istemiştim de kendine uygun olduğunu düşündüğü 3 numara küçük turuncu babete ayağını sokamayınca kriz geçirip kendini yerlere atımış, tepinmişti. Sinansa giysi reyonlarında güya ilgisini çeken parçaları hoyratça askıdan indirerek yere atmaya meyilli. Her ne hal ise; bu kez bu anlamda çocuklarımı gelişmiş buldum. Pelin abisine ayakkabı seçerken mağazanın ham çimento zemininde bir sürüngen modunda kaldı, kalktığında siyah pantolonunun hali hal-i pür melâlimiz gibi görülmeye değerdi. Tabii bu arada kendisine enaz 5 numara büyük ve fakat pembe gösterim ayakkabılarından 2 sağ ayakkabıyı iki ayağına giyip aldırmak için kararlı olarak dükkanda gezinmesi pek tatlıydı.
Anne baba ve çocuklar dayandık, çıtamızı yüksek tutmadan girdiğimiz mağazalarda bulduğumuz "ortalama" modellere, baskın ebeveynlik isteklerimin yönlendirmesinden vazgeçip Sinan ve Pelin 'in seçtiği renklere tamam deyip, etki alanımı sadece onların sağlığına uygun ürünler almakla sınırlayınca sorun olmadı. 3 mağaza dolaşıp 2 çift ayakkabısı ile eve yollandık. Sinan yine coşkuyla koşuyor, bu kez akan trafiğin yarattığı tehlikeyi görmemekte ve elimimizi tutmamakta daha da ısrar ediyordu. Birara öyle tehlikeli bir durum yaşadık ki öfkelenen babası Sinan'a ölçüsüz şekilde sesini yükselterek müdahale etti. Aynı anda ben de onun bir ayağıyla yola taşmış bedenini kolundan çekip kaldırıma aldım. Biran aklıma bir çözüm geldi. Görsel ve işitsel uyaranlara duyarsız kalan oğlumun poposuna sol ayağımın üst kısmıyla hafifçe dokunup-ittirerek "sana bir araba işte böyle çarpabilir" dedim. Hemen arkasından da arkadan gelen birilerinin bu olaya tanık olduysalar ne düşünecekleri aklıma geldi. Bir baba 4 yaşındaki çucuğuna deli gibi bağırıyor, arkasından anne de çocuğu kolundan çekip, poposunu tekmeliyor... Ertesi gün yapılan şikayetle sosyal hizmetler kapımızda, "Yapılan şikayete göre çocuğunuza uygun olmayan şekilde davranıyormuşsunuz! " Evet, Türkiye'de bu olasılık pek küçük ama bir batı ülkesinde bunun olması pekala mümkün.
Okuyan kimileri, özellikle uslu çocuktan başkasını bilmeyenler burun kıvırabilir. Ancak ebeveyn-çocuk ilişkisinde algı ve gerçek bu kadar değişiktir. Zira teorik bilgiler oturup sakin kafayla, tüm doğrular gözden geçirilip akıl ve iyi duyguların imbiğinden geçirilerek ve öznel deneyimlerimizden arınılarak yazılır; gerçek hayatta ise bu bilgilerin gerektiği sorunlu durumlar bazen bir bela yağmuru gibi arka arkaya gelir, doğru bilgileri kullanacak manevra alanı kalmaz ve nihayetinde et- kemik ve sinirden müteşekkil ebeveyn organizmasının da dayanma gücü sınırlıdır. Bunun sonucu da doğru olanı bile bile çocuğunuza yanlış davranmaktır. Uslu çocuk ebeveyni olunca bunu anlamanın güç olduğunu söyleyebilirim, ama yaramaz, dediğim dedik veya çoklarının dediği gibi "hareketli" çocuk anneleri ardarda gelen zorlu anları yaşayarak sıklıkla patolojik refleksler gösterirler.
Bizim üstte bahsettiğim zorlu anlarımıza dair hiçbir fotoğraf bulamadım akıllı aygıtımda. Sanırım öyle anlar fizik ve zamansal kısıtlı olmamız yanında; içinde bulunduğumuz olumsuz duygu ve algımız da bizi kaydetmekten alıkoyuyor. Ancak o anların kimileri iç yaşantım arkadaşım Demet'in çektiği şu güzel fotoğrafta vücut bulmuş gibi. İzninle Demetciğim,
Sinan'sa durumu alttaki fotoğrafla özetlenecek şekilde "hızlı" yaşıyor ya da en azından böyle istiyor.
