Blogu yazmaya başlama nedenim babamızın yaptığı "bebek evi" idi ve blog da ismini buradan aldığı halde, şu sıralar gerçek durumumuza da karşılık geldi bu tamlama. "Bebek evi" bazen güncel durumumuzun metoforu olup , bazen de oyuncak evimizin maceralarını anlatacak. Hâl böyleyken;
Babamız yeni bir kemana başladı. Son 2 yılda evimizin balkonunda; işten geldikten ve çocuklarımız uyuduktan sonra işlediği ağaç parçaları mükemmel tını veren bir kemana dönüştü, ilk dinletisini yaptı ve şaşkınlık dolu beğeniler aldı. Keman yapılırken kimi zaman çocuklar da babalarına eşlik ettiler.
Keman ortaya çıktıktan sonraysa bir akşam Sinan ve babası oyun pedinin üzerine oturdular. Sinan beni şaşırtan bir sükûnet ile böyle yeni bir objeyle karşılaştığında görmeye alıştığımız taşkınlıkları yapmaksızın uzun uzun babasının gösterdiği tellerin üzerinde yay çekti. Bunu yaparken yüzünde derin bir duygulanım yaşadığını anlatan bir ifade vardı, beni son derece etkiledi bu durum.
Hem günün büyük bölümünde hızlı ve hateketli olan Sinan'ı sakinleştirmek imkanları olduğunu yeniden anlamak hem de enstrüman çalmaya olası ilgisi açısından. Eminim her ebeveyn çocuğunun müzikle ilgilenmesi ve bir enstrüman çalması arzusundadır. Birden oğlumu yere koyduğu kemanı dikkatle ilgi odağına almış görünce mutlulukla doldum ben de. Nezih'e de önümüzdeki ayların amacını koymuş oldu oğlumuz: ona bir keman yapılacaktı.
Ve o kemanın ilk parçaları ortaya çıktı bile.
Babamız yeni bir kemana başladı. Son 2 yılda evimizin balkonunda; işten geldikten ve çocuklarımız uyuduktan sonra işlediği ağaç parçaları mükemmel tını veren bir kemana dönüştü, ilk dinletisini yaptı ve şaşkınlık dolu beğeniler aldı. Keman yapılırken kimi zaman çocuklar da babalarına eşlik ettiler.
Keman ortaya çıktıktan sonraysa bir akşam Sinan ve babası oyun pedinin üzerine oturdular. Sinan beni şaşırtan bir sükûnet ile böyle yeni bir objeyle karşılaştığında görmeye alıştığımız taşkınlıkları yapmaksızın uzun uzun babasının gösterdiği tellerin üzerinde yay çekti. Bunu yaparken yüzünde derin bir duygulanım yaşadığını anlatan bir ifade vardı, beni son derece etkiledi bu durum.
Hem günün büyük bölümünde hızlı ve hateketli olan Sinan'ı sakinleştirmek imkanları olduğunu yeniden anlamak hem de enstrüman çalmaya olası ilgisi açısından. Eminim her ebeveyn çocuğunun müzikle ilgilenmesi ve bir enstrüman çalması arzusundadır. Birden oğlumu yere koyduğu kemanı dikkatle ilgi odağına almış görünce mutlulukla doldum ben de. Nezih'e de önümüzdeki ayların amacını koymuş oldu oğlumuz: ona bir keman yapılacaktı.
Ve o kemanın ilk parçaları ortaya çıktı bile.
Elde yapilmiş bir keman fikrinin ilginçliği bir yana; "evde keman yapan bir baba" oldukça sıradışı. Bu sürecin çocuklarımız üzerinde sabırla nelerin başarılabileceğine tanıklık etmek fırsatıyla ne kadar etkisi olabileceğini tahayyül etmek güç değil. Babalarının sabırlı çabalarını ve sonuca değil sürece odaklı düşünce ve emek süreçlerini örnek almalarını isterim. Bu onları "madde (veya sonuç)" beklemenin doğal olduğu " hızlı tükettiren ve tüketen" yaşam biçiminden uzak tutup zenginleştirebilir, derinleştirebilir umudundayım.
Bir başka fotoğrafı da yeni yapılmakta olan 1/8 lik kemanla bir önceki 4/4 luk kemanin boyut farkını göstermek amaçlı.
Tabii, küçük keman minik eller için oldukça ergonomik. Öğretici bir müzisyen dostumun tekrar tekrar söylediği kadarıyla çocukların 4 yaş öncesi bir enstrümanı çalacak motor becerileri olması sıradışıymış. O yaşta da daha çok piyano ile başlamak mümkün oluyormuş. Bakalım bu keman ne zaman bir küçük tarafından ele alınıp çalınacak, umarım blog da en az bu tanıklığı içerecek kadar uzun ömürlü olur.
